[توقف]
و چنین شاهنامه، این یادگار جانِ ایران، به پایان میرسد؛ نه چون قصهای تمامشده، بلکه چون آتشی که از دلِ قرنها هنوز روشن است. فردوسی با رنج و عشق، نام و آوازهی پهلوانان و پادشاهان را به زمان سپرد تا یادمان نرود که این خاک با خرد و دلاوری زنده مانده است. شاهنامه بسته میشود، اما سخنش همچنان باز است؛ هر بار که خوانده میشود، ایران دوباره از میان واژهها قد میکشد و تاریخ، نفس میکشد.
ویدبید