یَا مَنْ أَرْجُوهُ لِکُلِّ خَیْرٍ (ای که برای هر خیری به او امید دارم) وَ آمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ کُلِّ شَرٍ (و از خشمش در هر شری ایمنی جویم) یَا مَنْ یُعْطِی الْکَثِیرَ بِالْقَلِیلِ (ای که می دهد (عطای) بسیار در برابر (طاعت) اندک) یَا مَنْ یُعْطِی مَنْ سَأَلَهُ (ای که عطا کنی به هر که از تو خواهد) یَا مَنْ یُعْطِی مَنْ لَمْ یَسْأَلْهُ (ای که عطا کنی به کسی که از تو نخواهد) وَ مَنْ لَمْ یَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَ رَحْمَةً (و نه تو را بشناسد از روی نعمت بخشی و مهرورزی) أَعْطِنِی بِمَسْأَلَتِی إِیَّاکَ (عطا کن به من به خاطر درخواستی که از تو کردم) جَمِیعَ خَیْرِ الدُّنْیَا وَ جَمِیعَ خَیْرِ الْآخِرَةِ (همه خوبی دنیا و همه خوبی آخرت را) وَ اصْرِفْ عَنِّی بِمَسْأَلَتِی إِیَّاکَ (و بگردان از من به خاطر همان درخواستی که از تو کردم) جَمِیعَ شَرِّ الدُّنْیَا وَ شَرِّ الْآخِرَةِ (همه شر دنیا و شر آخرت را) فَإِنَّهُ غَیْرُ مَنْقُوصٍ مَا أَعْطَیْتَ (زیرا آنچه تو دهی چیزی کم ندارد (یا کم نیاید)) وَ زِدْنِی مِنْ فَضْلِکَ یَا کَرِیمُ (بیفزا بر من از فضلت ای بزرگوار) یَا ذَا الْجَلَالِ و
ویدبید